17 Ocak 2018 Çarşamba

Ne desem bilemedim...


Çok olmuş yine...epey geçmiş zaman...hayatımızı yazarken bizler... buraya kelimelerim sıralanmamış bir türlü...birazcık başlayalım ucundan kıyısından o halde...bırakmamak devam etmek üzere nasipse...

Blogumun türü ne?ne desem bilemedim şimdi!?...adı konmamış bir yer burası aslında...başlangıçta ilk bebeğimin heyecanını anlarını paylaşayım dediğim sonrasında hayatımın ta kendisi olan bir yer burası...evet kimi zaman ki çoğu zaman koşturmalarımızda oluşan hüzünlerimi paylaştım ki bu kimsenin umrunda olmaz...ama yazmak istedim paylaşmak istedim tanımadığım belki de sesimin yankılandığı birileri vardır diye sadece paylaşmak hayatın ta kendisi benim blogumun adı sadece bu...
Biz bu kez en doğuya yakınız......evet cok uzaktayız gurbet biziz yine...aileden doğduğun yerden uzakta köyüstü ilçe altı bir yer burası...başlarda ürkmüştüm zor gelmişti...Ancak Rabbim darda bırakmıyor kulunu şükürler olsun...okul hastane var yeterli market imkanı da var..daha ne olsun...yerli halkı da çok iyi niyetli samimi insanlar hatta cok saf tertemiz ve inançlılar...iyi bir yer şükürler olsun...sorun yerli olmayanlarda zaten...ne arasanız var işte...
Siz de de olmuyormu can sıkıntıları...herşey güllük gülistanmı hayatınızda...hüzünlerde paylaşılmaz mı arada sırada...cok canım acıyor dünyada ki zulümlere...canı yananlara...elimizden bişey gelmeden kalıyoruz sessizce...illa dua yine dua ki....insanın "Allah'ın" varlığından haberdar olması el açıp yalvarıp kötülerin elbet bir gün ceza alacağının verdiği huzur bambaşka...edenin yanına kar kalmayacağını bilmek ne güzel ferahlıktır yüreklere...Rabbim sana sonsuz şükürler olsun...bir an bile şaşırmamıza izin verme Yarab...tut ellerimizden tüm müminlerinin... haksız bakışlardan yalanlardan kurtar masum yürekleri Yarab...bizi duasız bırakma Yarab...
Yıllar oldu gezgin bir aile olduk...Uzun süre babadan ayrı kalmışken yolcu olduk katıldık bizde...alışmak zor yaşamak daha da zor...nereye gitsen bir yabancısın hep gurbetsin adın gurbet evin gurbet...Hiç bir yere ait olmamak baş edilmesi zor bir duygu...ait olmak istiyorsun eşin dostun yürekten arkadaşın samimi komşu istiyorsun ama olmuyor herşey yavan ve tuzsuz kalıyor...tuttuğun elinde kuruyor...saf temiz yürekle sarılıyorsun her gördüğüne dostluk istiyorsun muhabbet arkadaşlık istiyorsun çünkü...hepsi yarıda kalıyor tükendiğini bildiği için kimse pekte yanaşmıyor doğrusu....kimsede bir iz bırakmadığını yüreklerinde yer edinemediğini de biliyorsun işte bunun adı yanlızlık...koca bir boşluk...önemli değil gibi olsa da hayat telaşında...ömür geçiyor bu sahnelerde yaş dayandı 40 a...en güzel çağlarının geçiştirmeli yaşıyorsun giden ömürden oluyor...elinde kalan bir kaç kırık hatıramı mükafatı hatırlanmamak mı... ya da cabalamalarının feda ettiklerinin bir yalanla yok olması mı elde kalan...
evet sitem yazısı olmuş...sitemim yüreği kötülere...merhametsizce keyfiniz sürenlere...Hepsini Rabbim biliyor ki yanlarına kalmaz bırakmaz inşAllah...Allahıma çok şükürler olsun  ki hiç darda bırakmıyor inşALLAH hiç kimseyi daraltmasın Rabbim yar ve yardımcımız olsun...
Selametle kalın...

2 Aralık 2016 Cuma

 
Uzun vakitler geciyorken degisir ya hersey...aslinda yaslanirken buyuruz ya aslinda oyle bir sey... Buyumeye kendime donmeye calisiyorum... Dunya donerken etrafimizda gariplesen cirkinlesen o kadar sey geciyor ki etrafimizdan, bizler kendimizi ak saniyoruz ya baslıyoruz şikayet etmeye... Acı olaylar yasanıyor her yönden her yerden...ne acılar ki göz bakamıyor,yürek dayanmıyor...elden mi gelen yok giden yok... Bu yalan dunya oyunlarıyla dönerken değişmeye kötüyle başladıysa...bize düşen sabr...şükür...tövbe... Ben değişmeliyim... Şükredebilmenin güzelliğini, sabredebilmenin selametini ,tövbe etmenin affa sığınabilmenin...dua edebilmenin nedenli büyük bir lutuf oldugunu küçücük bir nokta bile olmadıgımın farkına varmalıyım...nefs dediğimiz şey ile baş etmeyi öğrenmeliyim...değişmeliyim...ve daha yolun başına çok var...hem de çok...Rabbim yar ve yardımcımız olsun...
Selametle kalın...

5 Mart 2016 Cumartesi

Selam...

İyi ki zamanında açmışım bu bloğu. Yazmasamda geçmişe dair ne çok anı birikmiş meğer. Şimdi hatırlamadığım ama bugünümde tatlı gülüşlere bırakan o kadar ufak ayrıntılar varki...en çokta Ayşem var...ilk anneliğim...ilk aşkım...ilklerim...gençliğim var...Daha duruymuş sanki herşey...daha derin daha taze...ne keyif almışım ilk bebeğimle...herşeyiyle ince ince dantel edasıyla sarmalamışım sanki...diğer iki kuzuya pek bişey kalmamış gibi herşey daha bir pratik daha hızlı olmuş... O günlerde aklımdan hiç geçmezdi uç yavrum olacağı isimden bu kadar süre ayrı kalıp ev hanımı koduna geçeceğim...en son Gazi Üniversitesinde  bir dönemim kala yarım bıraktığım yüksek lisansını tamamlayıp bir de üstüne doktora yapacaktım...çok hevesliydim çok...şimdi yaşı 40 dayamışken çok uzak görünüyor... Olsun diyorum annelik en mükemmel okul çok büyük lütuf...Rabbime hamd olsun çok şükürler olsun...                      Ev hayatına geçiş ve bebek saflığında yaşamaya başlayınca öze dönüyorsun...çevrendekileri çok temiz sanıp çocuk gibi inanıveriyorsun... Hoş değişen sadece ben değilim dünya değişti insanlar başkalaşıp rollere sığındılar...kimi en güzeli kimi en zengini kimi sahteyi oynasa da hepimiz aynıyız... Sonumuz aynı... Neyin derdindeyiz...paylaşamadığı mız nedir... Ne sanıyoruz ki kendimizi.. Çocuk masumiyetiyle olmaya çalışmak bu kadar zor olmamalı... Zor zamanlardayız hepimizin ayrı imtihanlarını var elbet...vatanımız gibi... Rabbim hayırla güzel günler nasip etsin İnşAllah... Sevgiyle mutlu kalın...